Hardlopen zonder hulpmiddelen, een ode aan mijn broers

Door Rianne

Laat ik eerst wat om over mezelf vertellen voor degenen die mij (nog niet) kennen. Ik kom uit een gezin van 5 kinderen ik heb 4 (!) broers…………en ik ben de jongste en een meisje. Vrouw klinkt zo belegen, bovendien blijf ik voor mn broers altijd een meisje.

Inspirerend? Deel dit bericht!

Facebook
LinkedIn
Twitter
Google+

Opgroeien in een gezin met vier broers heeft me veel gebracht waaronder een goed gevoel voor voetbalhumor en een competitief karakter. Ik wilde natuurlijk echt niet onderdoen voor mijn onverschrokken en in mijn ogen heldhaftige broers. Hoewel de wheely van een van mijn broers op zijn brommer een stuk moeilijker uitvoerbaar bleek te zijn op mijn opoefiets.

Maar goed; Hardlopen.

Ik ben een behoorlijk fanatieke amateurhardloper en heb net als zoveel hardlopers de drive om mezelf daarin te blijven verbeteren. Wat doe je dan? Dan ga je aan de gang met ‘devices’ of te wel hardloophulpmiddelen.

Het begon met een app, ik installeerde deze op mn iphone, kreeg van mijn vriendinnetje een iphoneband voor om mijn arm en ging hardlopen. Tijdens het hardlopen merkte ik keer op keer dat ik door die app te hard van start ging, want het moest natuurlijk wel een snelle tijd worden. Hardlopers zijn doodlopers, dus al met al niet handig. En dan de uitdaging om met dit soort apps grappige rondjes te gaan lopen, in de vorm van een olifant ofzo……. Try that done that. Ik kan er nu enorm om lachen want waarom?

En dan hartslagmeters waardoor je steeds maar bezig bent met het juiste ritme en ademhaling. Wat bij mij leidt tot lachwekkende hyperventilatie en het gevoel dat ik had toen ik op mijn 13-jarige voor het eerst over mn longen rookte. Het roken heb ik dan ook niet lang volgehouden.

Ingewikkelde hardloophorloges, en chips voor in je renschoenen. Ik weet het, ik doe mezelf weleens voor als wizzkid maar ik ben technisch zwakbegaafd. Als ik het al voor elkaar kreeg e.e.a. te installeren en te begrijpen was ik tijdens het lopen vooral druk met het kijken op mijn pols. Dat heeft weleens geleid tot nogalgênante situaties met tegemoetkomend verkeer en zelfs stilstaande objecten.

Waar ik wel trots op ben is dat ik mezelf nooit heb verleid tot het delen van mijn afstand inclusief tijd op social media, for god’s sake.

Ik begrijp dat het benutten van electronische hulpmiddelen voor sommige lopers juist heel praktisch en fijn is, maar na jarenlang spekken van ‘the internet of things’ binnen de hardloopbranche loop ik al langere tijd met niets meer dan hardloopkleding en goede renschoenen.

Zonder electronische devices loop ik fijner, sneller en beter. Ik kom tot nieuwe inzichten, krijg de beste zakelijke ideeën, kan soms wel een paar minuten aan helemaal niets denken (meditatie) en geniet van de prachtige natuur waarin ik loop.

Mijn enige hulpmiddel zijn mijn broers die denkbeeldig met me meelopen. Ze zitten op mn schouder en fluisteren in mn oor; You run like a girl sis! Ze lopen voor me als hazen (bijhouden niet vertragen!) of ik hoor hun hijgende adem in mn nek (tandje dr bij!). Niet constant maar op de momenten dat ik er even doorheen zit en dat extra zetje nodig heb.

Moet ik nog uitleggen dat het idee voor dit blogje is geboren tijdens het rondje dat ik zojuist gelopen heb? Ik ben heel benieuwd naar jouw hardloopavonturen wil je ze met me delen?

Ik ben er voor ondernemers met lef die stevig willen sparren over ondernemersvraagstukken gericht op marketing & innovatie. Doelen helder krijgen, veranderingen realiseren en resultaten halen, zonder duimdikke rapporten. Maar met een uitstekend trackrecord op het gebied van ondernemen, marketing & innovatie. Dat is wie ik ben. Wie ben jij?